Uğur Aslan: Annem ve babamın bugünlerimi görmesini isterdim

Çocukluğu, özel hayatı, ailesi ve başarılı mesleği ile ilgili samimi açıklamalarda bulunun oyuncu Uğur Aslan, hakkında bilinmeyenleri de birinci defa Magazin D’ye anlattı…

İşte o samimi röportaj;  
Bir kesim sizin müzik söylediğinizi biliyordu bir kesim bilmiyordu. Oyuncu kimliğinizle tanınıyordunuz, bir başka kesim ise müzikçi kimliğinizle tanıyordu. Hayatınızda bir anda apayrı şeyler oldu değil mi?
Tuhaf aslında lakin hayatımda olan bu değişikliğe popülerite diyelim. Lakin ben her zamanki üzere hayatıma devam ediyorum. Ben bu süreci yalnızca fark eden insanların sayısı arttı diye tanım ediyorum. Bu tabi çok keyifli bir şey lakin, biraz da kendinize çeki tertip vermeniz gerektiği üzere tuhaf bir sorumluluk şuuru de yüklüyor beşere… Eşimden, dostumdan duyduğum ‘Annem seni çok seviyor, Kardeşim sana çok bayılıyor’’ durumu, bende “umarım insanları hayal kırıklığına uğratmam” halini yüklüyor.
Pekala bu Hatay’da ki Uğur?
Hatay’daki Uğur çok fazla gerçek…
Biraz öykünüzü sizden dinleyebilir miyiz?
Hatay benim bütün gerçeğim. Yani şu an görüyor olduğunuz her şeyin toplamını ben Hatay’a borçluyum. İnanılmaz bir çeşitliliğin içinde çok hoş bir ovada çok hoş bir kahyanın çocuğu olarak yetiştim. Şahane bir babam olağanüstü bir annem benden büyük sekiz adet abim ve ablam var. Daima cıvıl cıvıl bir hayatın içindeydim. Bu türlü bir adam olmamın en büyük sebeplerinden bir tanesi de Hatay’lı bir köy çocuğu olarak doğmak, sonrasında kente gelip üniversite okumak, üniversiteden ayrılıp daha büyük bir metropol kentte bir sanayinin içerisine girmek diyebilirim. Yani hayatın her evresinden getirdiğim her şeyi heybeme koyarak var olduğum için bu insanlara gerçek geliyor.
Pekala 7 yaşından 15 yaşına kadar tek başına bir uğraş vermişsiniz….
Yatılı okul yılları enteresandı. Bir hasretlik faturası kestik anneyle babaya. Benim açımdan zordu artık kendi çocuklarıma bakıyorum mesela, 7 yaşında iken babam beni nasıl verebildi diye düşünüyorum. Babam o imkânsızlığın içerisinde benim okumamı çok istedi ve bunun tek yolu da ne yazık ki o yatılı okuldan geçiyordu. Zira her gün götürüp getirme lüksü yoktu. Traktör dışında bir vasıta da yoktu, yağmur yağdığında ovayı su basıyor ulaşım imkânı kısıtlı oluyordu. Hal bu türlü olunca hasret faturasını kesmek zorunda kaldık. Periyot dönem çok kızmıştım, bir defa ağzımdan kaçırdım, lise birinci snıfta galiba… Babama ve anneme “8 yıl beni nasıl bıraktınız” dedim. Babamın yüzünün nasıl düştüğünü gördüm ve o an dilim kopsaydı keşke dedim. Çok pişman olduğum bir andır.
Afara’yı izleyen herkesin dediği bir şey var. Sizin babanızla bir öykünüz var sizde bu türlü baba deyince bir duruyorsunuz…
Onun tabanında yatan his hasretlik, yarası var biraz içimde. Zira babam çok kolay vazgeçilir bir adam değildi. Daima onun yanında olmak istersiniz daima onunla vakit geçirmek istersiniz. Babam merhum olduğunda ben babamın ne kadar büyük bir insan olduğunu anladım. Reyhanlı diye bir ilçede yaşıyorlardı o periyot; yani orada bir cenaze merasimine gelecek insan sayısı aşikardır. Bir kahya olarak hayatını tamamlamış bir insanın taziyesine binlerce insanın geleceği hiç aklımın ucundan geçmezdi.
Keşke daha çok vakit geçirseydim dediğiniz oluyor mu?
Yatılı okul sonrası lise yıllarımda daima onlarlaydım. Çiftlikte çalışıyordu babam, kahyalık yapıyordu, fırsat hayli çiftliğe gidiyordum bir de kentte bir mesken tutmuşlardı. Ben orada kalıyordum onlar çiftlikten bazen oraya geliyorlardı. Hayatın zorunlulukların kaynaklı başka kaldık. Aslında annemle babamla ilgili ne kadar çok şey ıskaladığım aklıma gelir. Annem o kadar değil de bilhassa babam…
Şu an herkes sizi alkışlıyor, annem ve babam da görseydi diyor musunuz?
Afara’da anlatıyorum işte onu.  O denli çok isterdim ki gerçekten görsünler. Bir gün Ankara’ya babamın tedavisi için geldiler. Bizim de bekar bir konutumuz var o bekar konutumda konuk ettim onları. Bir baktım annecim bu türlü meskenin içinde dolaşıyor baktım çamaşır makinasına gitti dokundu “Sen mi aldın?’’ dedi, ‘ben aldım anne’’ dedim. Buzdolabına baktı ‘’sen mi aldın?’’ dedi. ‘’Ben aldım.’’ dedim. Gözleri dolu dolu ‘’gurur duyuyorum seninle’’ dedi.  Babacığım çok sıkıntı uyuyordu son devirlerinde kalp büyümesine yönelik şikayetleri vardı. Bir çekyatımız vardı, yattı bu türlü ‘’Peh peh dedi ne çekyatmış, burada ne yatılır’’ dedi ve çok hoş bir uyku çekmişti o çekyatta onu hiç unutmuyorum.
Lakin size hoş dualar etmiş babanız…
O denli. Afara’sıydım ben onun. Ovada üç hasat pamuk çıkar, son çıkan kısma Afara derler.. Çok severlerdi beni ben de onları çok severdim. Ailenin en küçüğü olmamdan kaynaklıydı. Bu türlü yanında biraz imtiyazlıydım. Çok hoştu bağımız.
Afara aslına benim mahremimi anlattığım öyküdür. Çocukluğum, annem, babam, yokluğum, varlığım ne ise onu koyuyorum
Yokluk diyorsunuz ya son devirde çok istediğiniz bir şey oldu mu? Neden bizim yok dediğiniz?
Hiç o denli bir his olmadı. İnsanın eşyaya olan tutkusu mahrumluk hissinden kaynaklanıyor, bizim o denli bir mahrumluk hissimiz yoktu. Çok sevdiğim, varlıklı bir arkadaşım var. İsmi Oğuz.. Bir tatilimizde bana dedi ki ‘’senin çocukken favori çizgi sinema hangisiydi.’ Ona ‘’ben televizyonu 15 yaşında gördüm’’ dedim. Zira dedim ya mahrum değildik. Hakikaten öyle… Bir gereksinim ya da eksikliği bastırmak için bir şeye duyulan iştah hiç o denli bir şeyimiz olmadı. Lakin en çok otomobile heveslendirdim.
Pekala sesinizi nasıl keşfettiniz? Kim keşfetti? Nasıl oldu?
Çok enteresan bir hikaye…Ben aslında Ankara’ya birinci gittiğimde stenograflık yapan bir işverenim vardı ve on parmak klavye bilen eleman aranıyor dedi. Ben de Ticaret Lisesi mezunu olduğumdan ötürü on parmak yazabiliyordum. Sonrasında Hatay’dan Ahmet diye bir arkadaşım vardı.Onunla bir öğle yemek yedik. Bana dedi ki; “Senin çok güzel sesin var, küçük bir kümemiz var orada söyleyelim.”dedi. Ben başlarda koltuk davulu çalıyordum bir müddet sonra dedim ki buraya renk olarak bir tane yan flüt koyalım. Sonra flüt öğrendim sahnede çalmaya başladım. Sonra Küme Çukurova diye öbür bir kümemiz oldu. O periyot ben öteki bir karar aldım ve dedim ki öteki müzikler söylemek istiyorum. Anadolu Rock performans yapmaya başladık ve bir anda bizim küme çok tanınan oldu. Benim hayatımda şarkıcılık tarafım olmasaydı oyunculuk tarafıyla ilgili eğitimim önemli formda ıstıraba girebilirdi. Zira okul maddi açıdan bir külfetti.
Gümüş dizisi devrini nasıldı? Çok farklısınız o dönem…
Eşim İstanbul’a geldi ve Gümüş dizisini sattı. Ben de o devir askere gittim döndüm ve Gümüş’ün audition girdim ve birinci işim oldu. Evet çok kiloluydum o periyot ve radikal kararlar aldım. Boğazıma çok düşkün bir adamdım, kendimi disipline etmem lazımdı. Sonradan lakabı Albay olan bir adama dönüştüm Sabah sporlarını yapan beslenmesine dikkat eden… Bir de eşim saç ektirmen lazım dedi ve onu da yaptım.
Pekala sonra o seyahat başladı, diziler… Birçok dizilerde oynadınız sonra Yargı ve bir de Afara…
Afara daha başka, geçmiş uzun bir öykü, ben yıllardır yapmak istiyordum.7-8 yıllık bir geçmişi var. Çok dilek ediyordum sahnede müzik söyleyip bir öykü anlatmayı…. Afara’yı, Ankara’da bir arkadaşımın yerinde prova ediyordum. Ortada ne Yargı ne de Eren karakteri var. Bir müddet sonra Yargı sürecim başladı, dizi yayına girdi. Fakat evvel Eren’i sonra Eren’in sahneye koyduğu şeyi sevdiler. Sonra bir gün Yargı’nın yemeğindeyken Kanal D Dramalardan Sorumlu Genel Müdür Yardımcısı Lale Eren bana “Seni Müzikler Bizi Söyler’e çıkarmalıyız, çok hoş sesin var, seni konuk edelim.” dedi. Tabi bunların hepsi Yargı’daki Eren’den mütevellit oluyor. Sahneye çıktım orada dünyam bir anda değişti.
“Şarkılar Bizi Söyler’e katıldım ve popülaritem arttı” demiştiniz..
Tabi canım. Hakkını teslim etmem lazım. Popülarite artmasından çok izleyicilerimin bir tarafımı daha keşfetmeleri enteresan oldu. Orada da o içtenliği sevmişler o türkü de yaptığım esprili durumu çok sevmişler. Tabi Müzikler Bizi Söyler yabana atılır bir program değil.. Türkiye’nin üç tane duayenin sunduğu ve bir sürü değerli kıymetli sanatkarların konuk olduğu ve izleyicinin de ilgisinin olduğu bir program. Aslında ben programın kaymağından faydalandım biraz.
Pekala Eren’e gelelim. Şahit Eren.
Ya Mehmet (Mehmet Yılmaz Ak) iş açtı başıma benim.
Çok düzgün ancak kusursuz paslaşma var aranızda…
Evet çok mayamız tutuyor Mehmet’le. Bütün rol arkadaşlarımla öyleyiz lakin onunla çok sık sahnemiz var, bir de birbirimizle olan o dalaşmamızı çok seviyor izleyici. Eren çok hoş bir adam, çok seviyorum Eren’i.
‘Allah aşkına nasıl oluyor da Eren Niyazi’yi fark etmiyor?” diyorlar…
Siz biliyorsunuz lakin biz bilmiyoruz Niyazi olduğunu..
Ceylin’le Ilgaz ne olur?
Hoş olur onlar. O denli Edi ile Büdü üzere geziyorlar, bende bayılıyorum izlemeye onları.
Sen de şahitsin aslında.
Her türlü şahidim. Olağanda de çok seviyorum onları.
Son olarak buradan neler söylemek istersiniz..
Canınızı hiçbir şeye sıkmayın. Hayat her şeye karşın yaşamaya paha, kendiniz olun kâfi. Hiçbir şey için zorlamayın hiç birimiz hayattan daha büyük değiliz. Bir de ne olur birbirinize hatır sormaktan çekinmeyin gözünüzü seveyim.

Bu Yazı İçin Ne Düşünüyorsun?

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

  1. Uğur Aslan: Annem ve babamın bugünlerimi görmesini isterdim için yorumda bulun

    Uğur Aslan: Annem ve babamın bugünlerimi görmesini isterdim için henüz bir yorumda bulunulmamış! Hemen üst alanda bulunan formu kullanarak Uğur Aslan: Annem ve babamın bugünlerimi görmesini isterdim için ilk yorumu yapabilirsin.